Η Παναγιά η Εσφαγμένη στη Λάρισα

  Η υποδοχή της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Εσφαγμένης, στη Λάρισα, έγινε κατά τον εορτασμό των  30 χρόνων από της ιδρύσεως του ενοριακού Ναού των Αγίων ενδόξων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

   Το Σάββατο 16 Οκτωβρίου του 2010, πολύ πανηγυρικά και με έκδηλη την συγκίνηση στα μάτια όλων,  στα προπύλαια του Ιερού Ναού υποδέχθηκαν την μεγάλη επισκέπτρια οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες: Σιδηροκάστρου κ.Μακάριος, Σισανίου και Σιατίστης κ.Παύλος, ο οικείος Ιεράρχης, Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ.Ιγνάτιος καθώς και οι θεοφιλέστατοι Επίσκοποι: Θερμών κ.Δημήτριος και Ρεντίνης κ.Σεραφείμ μαζί με τον Ιερό κλήρο, τους ευλαβεστάτους Αναγνώστες και Ιερόπαιδες, τους άρχοντες του τόπου μας, με προεξάρχοντα τον Δήμαρχο της πόλεώς μας κ. Κωνσταντίνο Τζανακούλη, τα παιδιά με τις παραδοσιακές στολές και με μεγάλη συμμετοχή των Ενοριτών και όλων των Πιστών της ευρύτερης περιοχής.

Στην συνέχεια  η Ιερά και Αγία Εικόνα τοποθετήθηκε  σε ειδικά κατασκευασμένο, ξυλόγλυπτο με πολλές παραστάσεις, προσκυνητάρι και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου έχρισε αυτήν με Άγιο μύρο.

      Ακολούθησε Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, των Αγίων Πατέρων και της Παναγίας της Εσφαγμένης, στον οποίο χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου κ.Παύλος, εν μέσω πολυπληθούς εκκλησιάσματος και  συγκλονιστικού προσκυνήματος υπό των πιστών, και ομίλησε με ένα θαυμαστό τρόπο και με ιδιαίτερη αμεσότητα για το νόημα της επετειακής αυτής εορτής των 30 χρόνων, αλλά και για την ξεχωριστή ευλογία του ερχομού της Παναγίας στην πόλη μας.

   Το πρωί της Κυριακής τελέσθηκε Λαμπρό Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων, στο οποίο προέστη ο Σεβασμιώτατος άγιος Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος και έλαβαν μέρος οι προσκεκλημένοι άγιοι αρχιερείς, ενώ έψαλλε θαυμάσια πολυπληθής χορός Ιεροψαλτών, υπό την διεύθυνση του Διδασκάλου κ.Θεοδόση Διαμαντή, υπό την επωνυμία « Βυζαντινό και Δημοτικό εργαστήρι» .

Στον πραγματικά βαρυσήμαντο και πολύ ωφέλιμο λόγο του, ο άγιος Σιδηροκάστρου επεσήμανε την ιδιαίτερη ανάγκη να είμαστε σήμερα συσπειρωμένοι γύρω από την Ενορία μας, που είναι το κύτταρο της εκκλησιαστικής μας ζωής και κάλεσε τους πιστούς, που κατέκλεισαν από πολύ νωρίς, μέσα και έξω τον Ιερό Ναό, να μείνουν σταθεροί και αμετακίνητοι στην πίστη τους και να αγαπήσουν έτι περισσότερο την Θεία Λατρεία της Εκκλησίας μας.

Στο τέλος της Πανηγυρικής αυτής θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.Ιγνάτιος ευχαρίστησε ιδιαίτερα τους Σεβασμιωτάτους αγίους αρχιερείς που υποβληθήκαν στον κόπο αυτό, να έλθουν στην Λάρισα προκειμένου να συνεορτάσουν με τον λαό του Θεού τον άγιο, την ιερά και ξεχωριστή, για τον Ιερό Ναό αλλά και για ολόκληρη την τοπική Εκκλησία, αυτή επέτειο και εξέφρασε την συγκίνησή του για το μεγάλο και όντως σπουδαίο έργο, που έχει να επιδείξει τα 30 αυτά χρόνια η συγκεκριμένη Ενορία σε όλους τους τομείς δράσεως, όπως στο φιλανθρωπικό, κοινωνικό, λατρευτικό και κυρίως νεανικό και νοσηλευτικό τομέα.

    Δεν δίστασε ακόμη να δηλώσει ενώπιον όλων το θαυμασμό του και την ευγνωμοσύνη του προς όλα τα στελέχη της Ενορίας, από τον π.Δημήτριο, που είναι ο πρωτεργάτης του όλου έργου, τους εκκλησιαστικούς συμβούλους, τα μέλη των επιτροπών, άνδρες και γυναίκες, τις κυρίες της Αγίας Ταβιθά, και όλους τους νέους και τις νέες της Ενορίας, που προσεγγίζοντας την αγία μας Εκκλησία λαμβάνουν δύναμη, ισχύ, ελπίδα και παρηγοριά στην ζωή τους!

    Στο τέλος ομίλησαν καταπληκτικά με σύντομες αναφορές στο παρελθόν, ο Προϊστάμενος του Ιερού Ναού, π.Δημήτριος Καρανίκας, η εκπαιδευτικός κ. Σοφού, εκ μέρους της αδελφότητος κυριών της Ενορίας «Η Αγία Ταβιθά, η ελεήμων», ο Αναγνώστης Ευάγγελος Παπαδημητρίου, εκ μέρους των νεανικών διαλόγων της Ενορίας, και στην σεμνή αυτή τελετή τιμήθηκαν, με ειδικό μετάλλιο οι Σεβασμιώτατοι Ιεράρχες καθώς και  καταξιωμένα πρόσωπα της Ενορίας, που προσφέρουν καθημερινά, αφιλοκερδώς πλούσια την διακονία τους, προς δόξαν Θεού!

   Ακολούθησε δεξίωση και πανηγυρική τράπεζα στην αίθουσα « Συμπόσιο», στην οποία συμμετείχαν, όλα τα στελέχη του ενοριακού έργου.

  Το απόγευμα της ιδίας ημέρας πραγματοποιήθηκε επί το πρώτον, η Ιερά Λιτάνευση της  Παναγίας της Εσφαγμένης, με πρωτοφανή συμμετοχή των πιστών, παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες και ακολούθησε μεγάλη και κατανυκτική Ιερά Αγρυπνία, προς τιμήν του εορτάζοντος Ευαγγελιστού Λουκά και της Παναγίας της Εσφαγμένης, στην οποίαν έψαλλαν οι νέοι της ενορίας, ενώ οι εκδηλώσεις συνεχίστηκαν για αρκετό καιρό, πρωί και βράδυ.

Τῆς Κυρίας Θεοτόκου τῆς Ἐσφαγμένης

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ' Ὁ Ὑψωθείς 

Τῆς Ἐσφαγμένης τήν ἁγίαν εἰκόνα, 

τῶν Λαρισαίων ἡ φιλόθεος πόλις, 

πλουτοῦσα καταφύγιον εὑρίσκει ἀσφαλές, 

ἐν κινδύνοις πάντοτε,

καί αὐτήν προσκυνοῦσα, 

ἐκβοά τά τέκνα σου, ἀεί σκέπε Παρθένε,

καί τή μαχαίρα σῶν ἱκεσιῶν σφάττε δολίων, 

ἐχθρῶν τά βουλεύματα.

Παναγία η Εσφαγμένη

   Το προσωνύμιο αυτό, δόθηκε στην Αγία αυτή Εικόνα, για την εξής αιτία. Κάποτε ένας Ιεροδιάκονος Εκκλησιάρχης (διακονούσε τον ναό, νεωκόρος επιμελητής) της Μονής, πήγαινε να γευματίσει πάντοτε καθυστερημένα, εξαιτίας δήθεν του διακονήματός του στο Ναό. Κάποια μέρα αργοπόρησε, ως συνήθως και ζήτησε από τον τραπεζάρη φαγητό. Εκείνος αγανακτισμένος αρνήθηκε να του δώσει, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί ο καθένας να τρώει ό,τι ώρα θέλει. 

  Ο Εκκλησιάρχης επέστρεψε στον Ναό. Με όλη την ταραχή και την ζάλη του πνεύματος του, πλησίασε προς την Εικόνα της Θεομήτορος και στεκόμενος ενώπιον της, άρχισε να της λέει: « Έως πότε θα σε υπηρετώ Θεοτόκε θα κοπιάζω και για όλα αυτά ούτε ένα κομμάτι ψωμί να μην μου δίνεται, για να δυναμώσω το κουρασμένο σώμα μου»; Με αυτά τα λόγια βγάζει το μαχαίρι, με το οποίο πριν καθάριζε τα μανουάλια, το καρφώνει με δύναμη στο μάγουλο (παρειά) της Εικόνας της Παναγίας και την πλήγωσε. Αμέσως άρχισε να τρέχει αίμα από την πληγή και το πρόσωπο της Παναγίας χλόμιασε. Ο Εκκλησιάρχης γέμισε από τρόμο, τυφλώθηκε και έπεσε κάτω κι έγινε σαν τρελός από τον έλεγχο της συνείδησης του. 

  Μετά από τρία χρόνια εμφανίστηκε η Παναγία στον Ηγούμενο και του είπε ότι με τις προσευχές του, συγχωρεί τον μοναχό και του χαρίζει την υγεία του. Ο μοναχός θεραπεύθηκε και από τότε έκλαιγε πικρά και ονόμαζε τον εαυτό του φονιά. Καθόταν σε στασίδι απέναντι από την Εσφαγμένη Εικόνα και με ειλικρινή μετάνοια πέρασε την υπόλοιπη ζωή του. Λίγο πριν τον θάνατο του, του εμφανίστηκε η Παναγία και του ανήγγειλε ότι τον συγχωρεί, αλλά το βλάσφημο χέρι του θα δοκίμαζε παραδειγματική τιμωρία μετά θάνατον. 

  Μετά από τρία χρόνια, στην ανακομιδή των οστών του, όλα του τα οστά ήταν καθαρά δείχνοντας το θείο έλεος, το χέρι του όμως παρέμενε άλιωτο και κατάμαυρο. Φυλάσσεται δε μέχρι σήμερα, για να θυμίζει την αγαθότητα και την αγάπη της Παναγίας που είναι έτοιμη να μας συγχωρεί για τα λάθη μας. 

   Κάποτε ένας ιερέας επισκέπτης της μονής αμφισβήτησε το θαύμα, αλλά όταν έβαλε το δάχτυλο στο σημείο της πληγής άρχισε αμέσως να τρέχει αίμα. Ο ιερέας έντρομος δεν πρόλαβε να βγει από το καθολικό και έπεσε νεκρός.

  Το ιστορικό της εικόνας αυτής βρίσκεται σε χειρόγραφο του 17ου αιώνα, που επιγράφεται «Προσκυνητάριον του Βατοπαιδίου» εις το κεφάλαιον «Περί της ιεράς Εικόνος της Εσφαγμένης και του παρ’ αυτής εξαισίου τερατουργήματος» τα εξής:

«Ο τότε υπηρέτης της Εκκλησίας και ιεροδιάκονος, μίαν των ημερών, όντας κοπιασμένος από μίαν προλαβούσαν αγρυπνίαν, αφού ετελείωσε και το έργον της υπηρεσίας του, υπήγεν εις τον τραπεζάρην του καιρού εκείνου ζητώντας του ολίγον ψωμί και κρασί διά να θεραπεύση την πείναν οπού βιαίως τον ενοχλούσεν. Αλλ’ ο τραπεζάρης θυμωθείς διά το παράκαιρον ζήτημα απεδίωξεν αυτόν άδιδον ονειδίζωντάς τον ως αδιάκριτον και κοιλιόδουλον, οπού τον ενοχλούσεν παράκαιρα. Τότε ο διάκονος οργισθείς κατά του τραπεζάρη και μην ημπορώντας τί να του κάμη εις εκδίκησην, εγύρισεν εις την εκκλησίαν θυμωμένος και κρατώντας το μαχαίριον εις το χέρι του έλεγεν, ματαίως και εύκαιρα κοπιάζω υπηρετώντας και κοπιάζωντας κάθε ημέραν φιλοκαλώντας και διακονών εις την εκκλησίαν ταύτην, ημέραν και νύκτα και ούτε κάν ψωμί και ολίγον κρασί δεν μου δίνουσι να θεραπεύσω την πείνα μου. Και ταύτα λέγοντας, κινούμενος δε και εξ ενεργείας του διαβόλου και ερχόμενος έως έμπροσθεν αυτής της εικόνος εσήκωσε το μαχαίρι, και με χέρι τολμηρόν και ανόσιον, εκτύπησε την αγίαν ταύτην εικόνα εις το δεξιόν μάγουλον πλησίον του οφθαλμού, και ευθύς – ω των θαυμασίων σου Πανύμνητε Δέσποινα – ήνοιξε πληγή και ανέβλυσεν ωσάν από ζωντανόν σώμα αίμα πολύ (και από τότε την ωνόμασαν Εσφαγμένην). Και κτυπώντας του το αίμα εις τους οφθαλμούς ετυφλώθη τελείως ο δύστηνος και βλέποντας ο ταλαίπωρος τοιούτον παράδοξον τέρας έμεινε κλαίων τοιαύτην παρανομίαν και οδυνώμενος έπεσεν εκεί εις στο έδαφος, ενώπιον της αγίας εικόνος και εθρήνει απαρηγόρητα, κτυπώντας την κεφαλήν εις τα μάρμαρα και ήλεγχεν τον εαυτόν του ως φονέα και παράνομον και άξιον μυρίων θανάτων.Και μέτ’ ολίγην ώραν έγινε φανερόν εις όλους τους πατέρας της Μονής τούτο το παράδοξον τερατούργημα και έδραμον όλοι τους και είδαν οφθαλμοφανώς και την πληγήν του μαχαιρίου και το αίμα οπού εχύθη από την αγίαν εικόνα ακόμη υγρόν και το μαχαίρι αιματωμένον και τον εικονοκτόνον διάκονον κατά γής κείμενον και κατηγορούντα τον εαυτόν του ως ένοχον θανάτου και τρέμοντα ως σεληνιαζόμενον και παραλαλούντα ως δαιμονιζόμενον και την μορφήν της ιεράς εκείνης εικόνος μεταμορφωμένην και αχνήν ομοίαν ανθρώπου φονευμένου και εξεπλάγησαν και από τον φόβο τους έμειναν άπαντες εκστατικοί. Τότε ο ηγούμενος με όλην την αδελφότητα έψαλλαν ολονυκτίους αγρυπνίας, δεήσεις τε και παρακλήσεις προς την Υπεραγίαν Θεοτόκον ίνα εξιλεώσει τον δίκαιόν Της θυμόν και να θεραπεύσει η ευσπλαχνία Της το τοιούτον τολμηρόν παρανόμημα οπού ο δυστυχής εκείνος διάκονος έπραξε. Και ούτω μετά πολλάς ημέρας ύστερον εισηκούσθη η δέησις αυτών και εφάνη η Παντάνασσα Θεοτόκος εις οπτασίαν τώ ηγουμένω λέγουσα ότι αφέθη η αμαρτία τώ διακόνω και εθεραπεύθη από τον σεληνιασμόν οπού τον εσπάραττεν. Εκείνος δε ο άθλιος ποιήσας στασίδιον ενώπιον της ιεράς εκείνης εικόνος εστήκετον εκεί αεννάως, χρόνους τρεις ολοκήρους, κλαίων και οδυρόμενος την μεγάλην του ανομίαν, έως οπού και αυτός ήκουσε παρά της αυτής ελεούσης εικόνος (ήτις εχάρισεν αυτώ και το φως των οφθαλμών) το «αφέθη η αμαρτία σου» όμως το τολμηρόν σου χέρι να μείνει ξηρόν επί ζωής σου και μετά θάνατον άλυτον». Το οποίον και εσυνέβη και μετά την αυτού κοίμησιν, το μέν σώμα αυτού διελύθη όλον, η δε πάντολμος χείρ αυτού έμεινεν άσηπος και κατάξηρος. Και φαίνεται έως της σήμερον εις ένα κουβούκλιον, ήτοι συρτάριον, υποκάτωθεν της αγίας ταύτης εικόνος, μαρτυρούσα προφανώς το τότε θαυμάσιον το δε εκχυθέν αίμα φαίνεται εις το πρόσωπον επάνω εις την πληγήν έως της σήμερον. Η Εικών αύτη πηγάζει ιάσεις και θεραπείας καθ’ εκάστην εις τους προστρέχοντας μέτ’ ευλαβείας προς αυτήν, δεικνύουσα ότι η τιμή της εικόνος διαβαίνει εις το πρωτότυπον, παρά του οποίου έρχεται η αγιαστική χάρις εις τους ευλαβείς και ούτω εξεναντίας η θεία δίκη παιδεύει τους ατάκτους και ανευλαβείς των ιερών εικόνων, εις παράδειγμα και σωφρονισμόν των μεταγενεστέρων και δόξαν της Θεομήτορος. Ανάπτει Δε έμπροσθεν αυτής αεννάως κανδήλιον αργυρούν εν, και λαμπάς ακοίμητος»

(Από το χειρόγραφο κώδικα 293 της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου του ΙΖ’ αιώνος)

Άλμπουμ φωτογραφιών